. Η ΜΑΜΗ ΜΕ ΤΟ ΝΥΣΤΕΡΙ
Μία δραματική αφήγηση της κυρίας Φωτεινής :
Θυμάμαι μου λέει , και τα μάτια της γεμίζουν δάκρια¨
Ήταν τα παλιά χρόνια εκεί κάτω στο χωριό μου επικρατούσε φτώχια και κακομοιριά . Οι δικοί μου άνθρωποι του μόχθου ,περίμεναν από τη γη να καρποφορήσει και να θρέψει την οικογένειά μου .
Δεν λέγω είχαμε κάτι περισσότερα από τους άλλους γιατί ο Πατέρας διατηρούσε κάποια ταβέρνα ,όμως σχεδόν όλοι απολάμβαναν τους κόπους του ιδρώτα των, για τον άρτο τον επιούσιο ! όπως λέει ο λαός ….
Θα ήμουν πέντε χρόνων όταν ποια άρχισα να μπαίνω μέσα στο νόημα της ζωής:Ένα χειμωνιάτικο βράδυ που ο μορφέας άργησε να μου κλίσει τα μάτια, πετάχτηκα τρομαγμένη απ τα στρωσίδια μου ,φώναξα τη μαμά μου με όση δύναμη είχα, την ξύπνησα και τη ρώτησα ?{ μαμά της λέγω γιατί το παιδάκι σπαράζει στο κλάμα.. !} η απάντηση της μάνας ήταν κοιμήσου δεν είναι τίποτα , εγώ επέμενα γιατί ο γοερός σπαραγμός ήταν έντονος που συνεχιζότανε μέσα στο μαύρο σκόταδο και μου ράιζε την καρδιά .
Η θλίψη κορυφώθηκε μέσα μου παρ όλο το μικρό της ηλικίας μου , ήθελα να Φωνάξω ,να τρέξω, να σταματήσω κείνο το χωρίς διακοπή ουρλιαχτό, σαν κάποιο κακό χέρι επιχειρούσε να σφάξει αυτό το μικρό παιδάκι .
Δεν άντεχα άλλο ξανά πήγα στη μαμά μου .
Μαμά της λέγω δεν μπορώ να κοιμηθώ φοβάμαι !..
Μην φοβάσαι μου λέγει πέσε και κοιμήσου .
Ο Πατέρας ένας ηλιοκαμένος ταλαιπωρημένος απ τη βιοπάλη άνθρωπος ,είχε ξυπνήσει από τη φασαρία που έκανα και ρώτησε τη μητέρα γιατί είχα ανησυχία. Η μητέρα εξιστόρησε όλα όσα συνέβαιναν ,όμως η απάντηση του πατέρα ήταν { δώσε της να καταλάβει να κοιμηθεί }.
Τότε η μαμά μου με πήρε κοντά της ,και μου είπε όλα όσα συνέβαιναν κείνο τον καιρό στο χωριό μου .
Όταν γεννηθεί το παιδί μου είπε.! Σε τρεις μέρες η μαμή του χαράζει την πλάτη με ένα {νυστέρι } ξυράφι από πάνω ως κάτω ,με αρκετές παράλληλες ραβδώσεις, κατόπιν το πασπαλίζει με ψιλό αλάτι ,το φασκιώνει το σφίγγει δυνατά για να γίνει δυνατό ,γι αυτό και το ακούς να κλαίει .! Κι αν πεθάνει μαμά τη ρώτησα ? τότε το παίρνει ο θεός και που το πάει ο θεός μαμά, τη ξαναρώτησα ? στον ουρανό μου απάντησε . Oλα αυτά τα άκουγα σαν παραμύθι αυτά που μου έλεγε η γιαγιά για να κοιμηθώ .Μαμά της είπα, θα κάνουν κι εμένα έτσι ? εσένα σε έχουν κάνει όταν ήσουν μωρό, άντε και κοιμήσου τώρα . Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τα όσα μου διηγήθηκε η μητέρα ,μαύρες σκέψεις φώλιαζαν στο μικρό μου μυαλό και με βασάνιζαν, ήθελα να σηκωθώ, να τρέξω ,να φωνάξω, ν απαλλαγώ απ αυτά τα οδυνηρά πράγματα που άκουσα να γίνονται στο χωριό μου και εξακολουθούσε να με βασανίζει ψυχικά και σωματικά κείνος ο έντονος σπαραγμός .
Μετά από μεγάλη αγονία και στριμωγμένη στην αγκαλιά της μητέρας μου με πήρε ο ύπνος .
Όταν ξημέρωσε ο θεός τη μέρα το κλάμα δεν ακουγόταν έντονο ,το έσβηνε η συναυλία απ τα κοκόρια , τα γαϊδούρια και από τα άλλα ζωντανά που υπήρχαν πληθώρα στο χωριό .
Κάποια μέρα με πήγαν οι γονείς μου στην πρώτη του δημοτικού , εκεί με τα άλλα παιδάκια μετρούσαμε τις ραβδώσεις με το νυστέρι της μαμής που είχαμε στην πλάτη, όποιο παιδάκι είχε περισσότερες νυστεριές, το είχε καύχημα γιατί θεωρείτο περισσότερο δυνατό και υγιές .
Πέρασαν τα χρόνια με τη μνήμη χαραγμένη βαθιά μέσα μου,
δεν μπόρεσα ποτέ να ξεχάσω κείνο το μαρτύριο ,το έφερνα το ξανάφερνα στο νου και με γέμιζε από αγανάκτηση και μίσος μαζί .Μισούσα τις μαμές,! τις μαμές όλου του κόσμου
για τα θηριώδη αυτά βασανιστήρια ,και πιστεύω πώς ούτε οι άγριες φιλές της ζούγκλας θα έκαναν τέτοιου είδους εγκλήματα . Όταν η κ. Φωτεινή τελείωσε αυτή τη φοβερή αφήγηση της περιπέτειας που έζησε,{έπεσα από τα σύννεφα} κατά τη λαϊκή έκφραση }και αναρωτήθηκα : με ποια λογική αλλά και πολύ περισσότερο ποιος της έδωσε αυτή την αποτρόπαια συνταγή ,να σφαγιάζει τα βρέφη ανηλεώς χωρίς να βρεθεί κάποιο χέρι να φέρει ένα τέλος και να στείλει την κυρά Μαμή στον εισαγγελέα . Ήθελα να ήξερα αυτός ο αβάσταχτος πόνος της μάνας και ο αποτροπιασμός της κοινωνικής κατακραυγής ,δεν της δημιουργούσε τύψεις στη συνείδηση της . Kαι κάτι άλλο δεν υπήρχε προεστός στο χωριό .. ! δεν υπήρχε παπάς.. που ήταν η θρησκεία τελικά!. η μήπως συνεργούσαν να διαιωνίζεται το έγκλημα ..?
Επειδή θέλω πάντα να εξακριβώνω με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα, πολύ περισσότερο τέτοιου είδους : θεώρησα καθήκον αλλά και υποχρέωση, να μεταβώ στη βιβλιοθήκη Αθηνών, για την αναζήτηση του θέματος .
Αφού είδα πάρα πολλά βιβλία και διάβασα αρκετά από αυτά συμπτωματικά η ματιά μου έπεσε στο { Η ζωή των
Αρβανιτών και ο Μεταξάς } .Αφού ξεφύλλισα αρκετές σελίδες ,δεν βρήκα κάτι σχετικό με τη μαμή και το νυστέρι .
Έψαξα αρκετή ώρα χωρίς αποτέλεσμα ,εγκατέλειψα για κάποια άλλη φορά.

Η αφήγηση έγινε στο Πολιχνίτο της Μυτιλήνης
20 Ιουλίου 2005-

Γράφτηκε στο Γαλάτσι 14/ Οκτωβρίου/2005
Από τον Τέρπο Ζαφειρέλη