ΑΞΙΑ ΖΩΗΣ
Για τον φίλο μου Ανδρέα Κάππα :
Η αξία τελικά της ζωής αγαπητέ Ανδρέα και πάντα κατά την άποψή μου, είναι, η κάθε σκέψη για επιτυχία που κάνουμε, τα βάζουμε με τον εαυτό μας, προσπαθώντας να τα βγάλουμε σε πέρας. Η ακόμα να διδαχθούμε μέσα από τις επιτυχίες η αποτυχίες που μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε πως να μάθουμε τον κάθε άνθρωπο η φίλο συνομιλητή μας, σύμφωνα με τις αδυναμίες και τις υπερβολές μας, που στο κάθε βήμα η ζωής μας επιφυλάσσει.
Αν η ζωή η κάθε ζωή, είναι ένα ταξίδι όπως λένε.., τότε για μάς είναι μια χούφτα ευτυχίας και τίποτα περισσότερο .Ποιος ξέρει τη κρύβετε στο βάθος των καιρών.
Αυτά σαν πρόλογος :
Τι είναι τελικά η αξία της ζωής
Η επαγγελματική καταξίωση
Η κοινωνική ανάδειξη
Η υλική ευημερία
Η ερωτική ανταπόκριση
Ο αυτοσεβασμός
Η μόρφωση
Η αξιοπρέπεια
Η οικογένεια
Η θρησκεία
Η εμφάνιση ( βιτρίνας )
Ίσως αυτά που αναφέρω να μην είναι και τόσο απαραίτητα : αλλά σε συνδυασμό πάντα με τη ζωή, είναι τούτα που σου δίνουν δύναμη και φτερά να πορευθείς σ αυτήν, ΄ώστε ν αντέξεις στο χρόνο και στις δυσκολίες .
Εσύ αγαπητέ φίλε, είσαι ένας αξιόλογος άνθρωπος που η συνισταμένη της κοινωνικής σου καταξίωσης. σε ανέβασε στο κατώφλι της επιτυχίας . Για να δημιουργηθείς κοινωνικά αλλά και πνευματικά εκ του μηδενός, χρειάζεται σθένος, τόλμη, και μυαλό¨ νομίζω πως εσύ συμπληρώνεις και τα τρία. Η λογοτεχνία είναι μεγάλο προτέρημα φίλε μου, και εσύ την κατέχεις αρκετά καλά, παρ ότι ομολογείς για τις μικρές γραμματικές σου γνώσεις! Όμως εγώ τις βρίσκω ισάξιες των λογοτεχνών ... Νοέμβριος 2007 Τέρπος
Τερπος προς Κάππα Ανδρέα

. Η ΜΑΜΗ ΜΕ ΤΟ ΝΥΣΤΕΡΙ
Μία δραματική αφήγηση της κυρίας Φωτεινής :
Θυμάμαι μου λέει , και τα μάτια της γεμίζουν δάκρια¨
Ήταν τα παλιά χρόνια εκεί κάτω στο χωριό μου επικρατούσε φτώχια και κακομοιριά . Οι δικοί μου άνθρωποι του μόχθου ,περίμεναν από τη γη να καρποφορήσει και να θρέψει την οικογένειά μου .
Δεν λέγω είχαμε κάτι περισσότερα από τους άλλους γιατί ο Πατέρας διατηρούσε κάποια ταβέρνα ,όμως σχεδόν όλοι απολάμβαναν τους κόπους του ιδρώτα των, για τον άρτο τον επιούσιο ! όπως λέει ο λαός ….
Θα ήμουν πέντε χρόνων όταν ποια άρχισα να μπαίνω μέσα στο νόημα της ζωής:Ένα χειμωνιάτικο βράδυ που ο μορφέας άργησε να μου κλίσει τα μάτια, πετάχτηκα τρομαγμένη απ τα στρωσίδια μου ,φώναξα τη μαμά μου με όση δύναμη είχα, την ξύπνησα και τη ρώτησα ?{ μαμά της λέγω γιατί το παιδάκι σπαράζει στο κλάμα.. !} η απάντηση της μάνας ήταν κοιμήσου δεν είναι τίποτα , εγώ επέμενα γιατί ο γοερός σπαραγμός ήταν έντονος που συνεχιζότανε μέσα στο μαύρο σκόταδο και μου ράιζε την καρδιά .
Η θλίψη κορυφώθηκε μέσα μου παρ όλο το μικρό της ηλικίας μου , ήθελα να Φωνάξω ,να τρέξω, να σταματήσω κείνο το χωρίς διακοπή ουρλιαχτό, σαν κάποιο κακό χέρι επιχειρούσε να σφάξει αυτό το μικρό παιδάκι .
Δεν άντεχα άλλο ξανά πήγα στη μαμά μου .
Μαμά της λέγω δεν μπορώ να κοιμηθώ φοβάμαι !..
Μην φοβάσαι μου λέγει πέσε και κοιμήσου .
Ο Πατέρας ένας ηλιοκαμένος ταλαιπωρημένος απ τη βιοπάλη άνθρωπος ,είχε ξυπνήσει από τη φασαρία που έκανα και ρώτησε τη μητέρα γιατί είχα ανησυχία. Η μητέρα εξιστόρησε όλα όσα συνέβαιναν ,όμως η απάντηση του πατέρα ήταν { δώσε της να καταλάβει να κοιμηθεί }.
Τότε η μαμά μου με πήρε κοντά της ,και μου είπε όλα όσα συνέβαιναν κείνο τον καιρό στο χωριό μου .
Όταν γεννηθεί το παιδί μου είπε.! Σε τρεις μέρες η μαμή του χαράζει την πλάτη με ένα {νυστέρι } ξυράφι από πάνω ως κάτω ,με αρκετές παράλληλες ραβδώσεις, κατόπιν το πασπαλίζει με ψιλό αλάτι ,το φασκιώνει το σφίγγει δυνατά για να γίνει δυνατό ,γι αυτό και το ακούς να κλαίει .! Κι αν πεθάνει μαμά τη ρώτησα ? τότε το παίρνει ο θεός και που το πάει ο θεός μαμά, τη ξαναρώτησα ? στον ουρανό μου απάντησε . Oλα αυτά τα άκουγα σαν παραμύθι αυτά που μου έλεγε η γιαγιά για να κοιμηθώ .Μαμά της είπα, θα κάνουν κι εμένα έτσι ? εσένα σε έχουν κάνει όταν ήσουν μωρό, άντε και κοιμήσου τώρα . Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τα όσα μου διηγήθηκε η μητέρα ,μαύρες σκέψεις φώλιαζαν στο μικρό μου μυαλό και με βασάνιζαν, ήθελα να σηκωθώ, να τρέξω ,να φωνάξω, ν απαλλαγώ απ αυτά τα οδυνηρά πράγματα που άκουσα να γίνονται στο χωριό μου και εξακολουθούσε να με βασανίζει ψυχικά και σωματικά κείνος ο έντονος σπαραγμός .
Μετά από μεγάλη αγονία και στριμωγμένη στην αγκαλιά της μητέρας μου με πήρε ο ύπνος .
Όταν ξημέρωσε ο θεός τη μέρα το κλάμα δεν ακουγόταν έντονο ,το έσβηνε η συναυλία απ τα κοκόρια , τα γαϊδούρια και από τα άλλα ζωντανά που υπήρχαν πληθώρα στο χωριό .
Κάποια μέρα με πήγαν οι γονείς μου στην πρώτη του δημοτικού , εκεί με τα άλλα παιδάκια μετρούσαμε τις ραβδώσεις με το νυστέρι της μαμής που είχαμε στην πλάτη, όποιο παιδάκι είχε περισσότερες νυστεριές, το είχε καύχημα γιατί θεωρείτο περισσότερο δυνατό και υγιές .
Πέρασαν τα χρόνια με τη μνήμη χαραγμένη βαθιά μέσα μου,
δεν μπόρεσα ποτέ να ξεχάσω κείνο το μαρτύριο ,το έφερνα το ξανάφερνα στο νου και με γέμιζε από αγανάκτηση και μίσος μαζί .Μισούσα τις μαμές,! τις μαμές όλου του κόσμου
για τα θηριώδη αυτά βασανιστήρια ,και πιστεύω πώς ούτε οι άγριες φιλές της ζούγκλας θα έκαναν τέτοιου είδους εγκλήματα . Όταν η κ. Φωτεινή τελείωσε αυτή τη φοβερή αφήγηση της περιπέτειας που έζησε,{έπεσα από τα σύννεφα} κατά τη λαϊκή έκφραση }και αναρωτήθηκα : με ποια λογική αλλά και πολύ περισσότερο ποιος της έδωσε αυτή την αποτρόπαια συνταγή ,να σφαγιάζει τα βρέφη ανηλεώς χωρίς να βρεθεί κάποιο χέρι να φέρει ένα τέλος και να στείλει την κυρά Μαμή στον εισαγγελέα . Ήθελα να ήξερα αυτός ο αβάσταχτος πόνος της μάνας και ο αποτροπιασμός της κοινωνικής κατακραυγής ,δεν της δημιουργούσε τύψεις στη συνείδηση της . Kαι κάτι άλλο δεν υπήρχε προεστός στο χωριό .. ! δεν υπήρχε παπάς.. που ήταν η θρησκεία τελικά!. η μήπως συνεργούσαν να διαιωνίζεται το έγκλημα ..?
Επειδή θέλω πάντα να εξακριβώνω με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα, πολύ περισσότερο τέτοιου είδους : θεώρησα καθήκον αλλά και υποχρέωση, να μεταβώ στη βιβλιοθήκη Αθηνών, για την αναζήτηση του θέματος .
Αφού είδα πάρα πολλά βιβλία και διάβασα αρκετά από αυτά συμπτωματικά η ματιά μου έπεσε στο { Η ζωή των
Αρβανιτών και ο Μεταξάς } .Αφού ξεφύλλισα αρκετές σελίδες ,δεν βρήκα κάτι σχετικό με τη μαμή και το νυστέρι .
Έψαξα αρκετή ώρα χωρίς αποτέλεσμα ,εγκατέλειψα για κάποια άλλη φορά.

Η αφήγηση έγινε στο Πολιχνίτο της Μυτιλήνης
20 Ιουλίου 2005-

Γράφτηκε στο Γαλάτσι 14/ Οκτωβρίου/2005
Από τον Τέρπο Ζαφειρέλη

ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΉ ΑΝΑΜΝΗΣΗ εισβολής
Σήμερα κλείνουν εξήντα δύο χρόνια που με την άδικη τη επίθεση ,
η φασιστική Ιταλία , μας έριξε στο φλογερό καμίνι του παγκόσμιου πόλεμου .Και με τη βαρβαρότητα γέμισε την πατρίδα μας με πτώματα και ερείπια .Ο αγώνας ήταν άνισος όπως ο Δαυίδ με τον Γολιάθ. Όμως το αίτημα της λευτεριάς γιγάντωσε τον λαό μας . Όλοι οι φίλοι της Ελλάδος φοβήθηκαν ,γιατί είχαν βέβαιη την καταστροφή μας. Δεν άργησαν όμως να χειροκροτήσουν με θαυμασμό και να παινέσουν τα κατορθώματα του στρατού ,και του στόλου μας , στα άγρια αλβανικά βουνά και στη μεσόγειο.
Ο ελληνικός λαός νίκησε τη φασιστική Ιταλία , και έδωσε θάρρος στην
υποδουλομένη Ευρώπη . Πρόσφερε ανυπολόγιστες υπηρεσίες στους συμ-
μάχους και σ’ όλη την ανθρωπότητα . Γι’αυτό πρέπει να είναι περήφανος κάθε άνθρωπος πού θέλει να λέγεται Έλληνας. Μεταξύ των πολλών Ελλήνων Αγωνιστών συγκαταλέγεται και ο Λοχίας τού 5 του συντάγματος πεζικού ΣΑΠΟΥΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Του Αθανασίου και της Αγλαΐας κλάσεως 1939 απ’ το χωριό Βλαχογιάννη .Λαρισαίος την καταγωγή και με πολλά πολεμικά έπαθλα . Πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες , σύμφωνα με τα παραστατικά έγγραφα πού φέρεται να έχει , κατά την εποποιία των αλβανικών βουνών . Όχι μόνον αλλά και στην μεγαλύτερη Εποποιία του Εθνικοαπελευθεροτικού μας Αγώνα ,ενάντια στον κατακτητή, που αποδεικνύεται σαφώς από το ,απολυτήριο του εθνικού στρατού του ΕΛΑΣ
Υπηρέτησε στην 1τη ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ στο Πέμπτο σύνταγμα
Πεζικού με αριθμό Πρωτοκόλλου , 504 από 12 \12 \ 1942 και με βαθμό
Oμαδάρχου Λοχία . Όλα αυτά αποτελούν στοιχεία αδιάψευστα για τον προαναφερθέντα και αξίζει τον κόπο να αναφερόμαστε σε έλληνες Αγωνιστές ,που ήδη έχουν πιάσει μεγάλη ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του παγκόσμιου πολέμου, και της ανθρωπότητας γενικότερα .Οι άνθρωποι μας αυτοί αγωνιστές ,άγνωστοι και γνωστοί πολέμησαν για τα ιερά ιδεώδη της πατρίδας μας , αλλά τελικά έφεραν την ελευθερία και την δημοκρατία Απετέλεσαν και αποτελούν μάθηση στην καινούργια και επερχόμενη γενιά των ελλήνων , και τον καλλίτερο και σπουδαιότερο φόρο τιμής ,σε αυτoυs που θυσιάστηκαν στα αλβανικά βουνά . Αλλά και για όλους τους ήρωες και μάρτυρες ,του εθνικού απελευθερωτικού μας Αγώνα .
Γαλάτσι 12\2\2002-02-12
‘ένας συναγωνιστής και φίλος Τ. Ζ .

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Κυρίες και Κύριοι
Φίλες και φίλοι
Βρέθηκα σήμερα κοντά σας για να γιορτάσουμε μαζί τούτη τη μέρα που σηματοδοτεί ιστορικές μνήμες, και φέρνει στο προσκήνιο πρόσωπα και σύμβολα στη νέα τραγωδία για τη χώρα μας της εποχής εκείνης. Τα χαρακτηριστικά αυτών είναι η μορφή, το ήθος, και το περιεχόμενο των συμβόλων μας, που διακρίνονται μέσα απ την ηρωική πνοή των Ελλήνων Ηρώων, κατά των εχθρών που επιβουλεύτηκαν τα πάτρια εδάφη μας. Αυτές είναι υψηλές έννοιες της δικαιοσύνης, και της φιλοπατρίας, που επεσήμανε πρώτος και καθόρισε μέσα από τα διδάγματά του ο Χριστός.. Φίλοι μου οι ιδεώδες αρχές των Ελλήνων έχουν την τάση ν απομακρύνουν κάθε επιβολέα, απ τα ιερά χώματα που πατάμε γιατί έχουν ποτισθεί με το αίμα χιλιάδων προγόνων μας από αρχαιοτάτων χρόνων.
Η Ιταλό γερμανική εισβολή του Οκτώβρη του 1940 ήταν αναπάντεχη .Η φασιστική νοοτροπία έδειξε τον καλόν της εαυτό. Επετέθησαν δύο πανίσχυροι κολοσσοί σ ένα μικρό κράτος στη χώρα μας την Ελλάδα χωρίς οίκτο χωρίς ανθρωπιά. Μα πια ανθρωπιά θα περιμέναμε απ τα φασιστικά δημιουργήματα της φύσης. Στο ψυχικό κόσμο του ανθρώπου διακρίνουμε δύο μεγάλες και γενικά αντίθετες αρχές, την Αρετή και την κακία, αυτές οι δύο αρχές δεσπόζουν στη ζωή. Ο δημιουργός κανόνισε τα όπλα της κακίας πιο ισχυρά, που καταλήγουν σε αδικίες και πολέμους . Όμως αρετή σημαίνει μεγαλειώδες νίκη. Ο αγώνας μας ήταν άνισος, και παρατεταμένος .Όσοι αγωνισθήκαμε πολεμήσαμε θαρραλέα και αποφασιστικά, στο διμέτωπο αγώνα των δύο αυτών γιγάντων, Ιταλία και Γερμανία ,άσχετά αν πέτυχαν απόλυτα η μερικά.
Αυτοί οι αγωνιστές Έλληνες, ήταν οι γνωστοί άγνωστοι στρατιώτες , που έπεσαν αγωνιζόμενοι στις επάλξεις, για την πατρίδα για τη λευτεριά . Τους τιμούμε και τους θαυμάζουμε
Τους αξίζει το αθάνατο στεφάνι της ΝΙΚΗΣ...!
ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ.. Αιωνία τους η Μνήμη.
Ας μην γυρίζει ο λογισμός στης μέρες εκείνες πίσω, κάλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθεί..
Κι ακόμα κάτι θα σας πω ίσως ην το τελευταίο για την γλυκιά πατρίδα μας και την παρηγοριά, ποιος ξέρει αν καμιά φορά πετάξω σαν αστέρι, σαν τ άλλα τ άστρα τ ουρανού που χάνονται μακριά .....Οκτώβριος 2007..



Για τον Φίλο μου Δημήτρη Σαπουνά Τέρπος

ΖΑΦΕΙΡΕΛΗΣ ΤΕΡΠΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΛΑΪΚΗ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ * * ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
Συνταξιούχος «ΕΠΙΠΛΟΠΟΙΟΣ»
Τόπος Διαμονής Γαλάτσι Οδός Πέτα Αριθμό. -1- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ <ΣΚΑΛΑΣ>
Τηλ. 210-2918867 - Με βρίσκετε στα Βατερά
Κινητό 6974393204 & 6972231768 & στα τηλέφ. 2252061810……..
& κινητό 6945393085
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ

1.-Εικόνες μέσα από το παρελθόν
2.-καυτές μνήμες
3.-Το Όνειρο
4.-Πέρα στη μακρινή βηθλεέμ
5.-Περιπέτιες Λιβύη
6.-Απομνημονέυματα μιας ζωής
7.-Μη κλείνεις την πόρτα στην αγάπη
8.-Μια γλυκιά ανάμνηση
9.-Ο γκιόνης
10.-Ο πλάτανος
5/6/2005 istoselida / http://Terpos @ Germanosnet.gr